پیپت ها را می توان با استفاده از چندین روش استریل کرد تا اطمینان حاصل شود که آنها عاری از میکروارگانیسم ها هستند و برای استفاده در تکنیک های آسپتیک مناسب هستند. در اینجا چند روش رایج برای استریل کردن پیپت ها آورده شده است:
اتوکلاو (استریلیزاسیون با بخار):
این یکی از رایج ترین روش ها برای استریل کردن پیپت ها است.
پیپت ها در اتوکلاو قرار می گیرند، دستگاهی که از بخار تحت فشار برای کشتن میکروارگانیسم ها استفاده می کند.
سیکل اتوکلاو معمولی برای استریل کردن به دمای 121 درجه (250 درجه فارنهایت) در فشار 15 psi برای حدود 15-20 دقیقه می‌رسد.
استریلیزاسیون با حرارت خشک:
در این روش از دماهای بالا بدون بخار استفاده می شود.
پیپت ها در یک استریل کننده یا کوره حرارتی خشک قرار می گیرند که بسته به دما و نوع ماده استریل شده می تواند به دمای 180 درجه (356 درجه فارنهایت) برای مدت مشخصی برسد که معمولاً بین 1 تا 2 ساعت است.
استریلیزاسیون شیمیایی:
برای استریل کردن پیپت ها می توان از ضدعفونی کننده های شیمیایی مانند اکسید اتیلن، پلاسمای گاز پراکسید هیدروژن یا محلول های سفید کننده استفاده کرد.
این روش اغلب برای ابزارهای ظریفی که تحمل دمای بالا را ندارند استفاده می شود.
استریل کردن اکسید اتیلن، به ویژه، برای مواد حساس به گرما مؤثر است، اما به یک منطقه تهویه مناسب و یک دوره هوادهی برای حذف گازها نیاز دارد.
استریلیزاسیون UV:
از اشعه ماوراء بنفش (UV) می توان برای استریل کردن پیپت ها استفاده کرد، اگرچه به دلیل خطر از بین رفتن لکه ها و ناتوانی در نفوذ از طریق مواد، کمتر برای این منظور استفاده می شود.
استریلیزاسیون با اشعه ماوراء بنفش روی سطوح غیر متخلخل موثرتر است و نیاز به قرار گرفتن در معرض مستقیم و بدون مانع دارد.
تابش گاما:
این نوعی پرتو یونیزه است که می تواند به مواد نفوذ کند و میکروارگانیسم ها را از بین ببرد.
این یک روش بسیار مؤثر است اما معمولاً برای پیپت‌های یک‌بار مصرف یا آن‌هایی که خارج از محل در مراکز تخصصی استریل می‌شوند، استفاده می‌شود.
جوشاندن:
اگرچه موثرترین روش برای عقیم سازی کامل نیست، اما جوشاندن پیپت ها در آب برای مدت معینی (معمولاً 10-15 دقیقه) می تواند بسیاری از میکروارگانیسم های رویشی را از بین ببرد. برای استریل کردن در برابر انواع میکروارگانیسم ها از جمله هاگ ها کافی نیست.
هنگام استریل کردن پیپت ها، توجه به موارد زیر ضروری است:
مواد پیپت (به عنوان مثال، پلاستیک، شیشه) و سازگاری آن با روش استریلیزاسیون.
نیاز پیپت به حفظ یکپارچگی فیزیکی و کالیبراسیون پس از استریل کردن.
امکان آلودگی در طی فرآیند استریلیزاسیون که مستلزم حمل و نگهداری دقیق پیپت های استریل شده است.
پس از استریل کردن، پیپت ها باید به صورت آسپتیکی نگهداری شوند و در یک محیط تمیز و خشک نگهداری شوند تا تا زمان استفاده، وضعیت استریل خود را حفظ کنند.